Spektroskopia rezonansu magnetycznego in vivo


Spektroskopia rezonansu magnetycznego in vivo to wyspecjalizowana technika służąca do obrazowania za pomocą rezonansu magnetycznego. In vivo oznacza, że badanie wykonywane jest na żywym organizmie. Dzięki tej metodzie możliwe jest uzyskanie informacji odnośnie składu biochemicznego w wybranych miejscach organizmu w sposób nieinwazyjny – nie ma konieczności wykonywania biopsji.

Aparaty do spektroskopii rezonansu magnetycznego umożliwiają odbieranie sygnałów rezonansowych konkretnych jąder atomów. Za pomocą uzyskanego widma rezonansu magnetycznego możliwe jest zidentyfikowanie sygnałów wybranych związków chemicznych. Związkami najczęściej analizowanymi są kreatynina, cholina, glukoza, inozytol, alanina, N-acetyloasparaginian oraz kwas mlekowy.

Wskazania i zastosowanie

Widmo MRS - sygnał od aminokwasu alaninySpektroskopia rezonansu magnetycznego in vivo istotne znaczenie odgrywa w onkologii. Umożliwia określenie stopnia złośliwości nowotworów, a szczególnie guzów mózgu. Metoda ta jest także często stosowana w diagnostyce ośrodkowego układu nerwowego. Spektroskopia rezonansu magnetycznego umożliwia ocenę biochemicznych procesów zachodzących w danym momencie w wybranej części mózgu.

Badanie umożliwia ponadto wykrywanie nieprawidłowości we wczesnych fazach ich powstawania, a także ułatwia różnicowanie zmian morfologicznych. Z tego względu znajduje obecnie coraz większe zastosowanie, jako metoda uzupełniająca w różnicowaniu schorzeń mózgu.

Wśród związków występujących fizjologicznie w wyższych stężeniach wymienić można szczególnie N-acetyloasparaginian. Jest to substancja znajdująca się w istocie białek tkanki mózgowej. Podczas przebiegu niektórych chorób, między innymi stwardnienia rozsianego czy też przy rozwoju guzów nowotworowych, stężenie tej substancji w obrębie ośrodkowego układu nerwowego ulega znacznemu zmniejszeniu.

Dzięki  zbadaniu stężenia kwasu mlekowego możliwe jest określenie natężenia procesów metabolizmu beztlenowego w określonym obszarze mózgu. Zawartość kwasu mlekowego świadczy o występowaniu procesów patologicznych, ponieważ w odpowiednio funkcjonującej oraz ukrwionej tkance mózgowej metabolizm zachodzi w warunkach tlenowych i kwas mlekowy się nie wytwarza. Gdy dojdzie do zaburzeń w ukrwieniu mózgu komórki zaczynają oddychać beztlenowo, ponieważ organizm będzie chciał zrekompensować niedobór tlenu, a to z kolei prowadzi do powstawania kwasu mlekowego.  Proces taki może zachodzić w przypadku udarów mózgu. Spektroskopia rezonansu magnetycznego umożliwia więc zdiagnozowanie udaru mózgu, ale także ocenę jego rozległości oraz rokowań.

Spektroskopia rezonansu magnetycznego pozwala także na nieinwazyjną ocenę metabolizmu mięśnia sercowego, dzięki czemu może być stosowana w patologiach mięśni, między innymi u chorych z kardiomiopatiami, podczas monitorowania pracy serca czy też przy niedokrwieniu.

Przeciwwskazania

Wśród przeciwwskazań do badania wymienić można:

  • implanty ślimakowe,
  • rozruszniki serca – rezonans magnetyczny może zakłócać pracę rozrusznika, co stanowi bezpośrednie zagrożenia zdrowia i życia pacjenta,
  • neurostymulatory,
  • metalowe klipsy na tętniakach mózgu,
  • metaliczne implanty ortopedyczne – takie jak sztuczne stawy, śruby, druty czy też stabilizatory,
  • metaliczne odłamki w ciele, szczególnie w okolicach oczodołów,
  • niektóre zastawki serca.

Warto pamiętać, że ciąża nie stanowi przeciwwskazania do spektroskopii rezonansu magnetycznego. Jednak w pewnych przypadkach badanie może nie być zalecane.

Obecnie stosowane materiały medyczne wykorzystywane między innymi w stomatologii czy też klipsy w laparoskopii są dopuszczane do pracy w polu elektromagnetycznym i nie stanowią przeciwwskazania do badania.

Powikłania i objawy niepożądane

Badanie jest nieinwazyjne i często nie wymaga także podawania środków cieniujących, a jakiekolwiek powikłania pojawiają się bardzo rzadko. Badanie może być wykonywane wielokrotnie u chorych w każdym wieku, a także u kobiet ciężarnych.

Wyniki badania

Wynik badania przedstawiony jest w formie wykresu z następującymi po sobie pikami. Są one uniesieniami wykresu, które zależnie od miejsca na osi wykresu odpowiadają określonym, przypisanym wcześniej według odpowiedniego wzoru substancjom. Stężenie danej substancji oceniane jest na podstawie poszczególnych pików.  Jest to możliwe dzięki wcześniejszym doświadczeniom oraz wiedzy w jakim składzie i stężeniu te substancje powinny się znajdować w określonych obszarach układu nerwowego.

VN:F [1.9.22_1171]
Ocena artykułu:

Być może zainteresują Cię także poniższe tematy: